Deze week 5 dagen werken, ja je moet er wat voor over hebben om je zusje een mooie vakantie te gunnen. Verder weer een week als alle andere vrees ik, maak niet veel mee. Druk druk druk met van alles waar, zoals je weet, niet over mag praten. Verder moest ik even vermelden dat dochter 2 lief is, geen idee waarom maar ik ben een lieve moeder en ik doe wat ze vragen ;-)Hoop binnenkort toch weer wat meer te melden te hebben.
Nee daar doen we niet aan, commerciële onzin, flauwekul, ik geef je liever een keer bloemen op een andere dag gewoon omdat ik het zelf heb bedacht. Mijn "maar dan krijg ik het ook niet" klonk enigszins zwakjes. Lig ik na (weer) een zware training even op de bank, krijg ik toch een prachtige bos bloemen onder mijn neus gedrukt met een kaartje waarop staat TI AMO. En om de verrassing compleet te maken krijg ik van dochter 1 een doosje in de vorm van een hart waaruit een hartje omhoog springt die met een kus geluid zegt I LOVE YOU. Hoe geliefd kan een mens zich voelen??
Ook onze afwasmachine gaf er de brui aan. Op zondagavond dacht ze je doet het zelf maar. Ze (is een afwasmachine eigenlijk een meisje?)weet niet wat ze ons hiermee aandoet. Ze zeggen weleens niets is zeker in het leven,nou bij ons is/was een ding zeker en dat is dat we ruzie krijgen tijdens de afwas. Ik heb een enorme hekel aan afwassen en al die haat komt er op een gegeven moment uit. Wat mijn schat ook doet, ruzie wordt het dus de afwasser is bij ons een enorme vredesstichter. Nooit zo harmonies geleefd als de laatste 22 jaar en nu dit......
De hele week heb ik de afwas kunnen vermijden en nu is de monteur net gearriveerd dus wie weet blijft het wel goed tussen ons maar dan moet dit niet weer gebeuren.
Als je over het belangrijkst dat in je leven gebeurt niets mag schrijven wat vertel je dan nog? Nou dat het {weer} goed gaat. Dat je nog steeds in pyjama loopt terwijl het al bijna 2 uur is op zondagmiddag. Dat je dochter 3 al 3 spelletjes triominos gewonnen heeft. Dat dochter 1 blij is met haar nieuwe kamer en dochter 2 met haar nieuwe baan. Dat je een razend spannend boek aan het lezen bent. Dat je nog een spijkerbroek moet korter maken en dat je alle smoezen aangrijpt om het maar niet te hoeven doen of nog 3 wasmanden schone was moet wegwerken? Tja niets dus, misschien volgende week. Toedeloe
Vandaag alweer 16 jaar geleden dat mijn moeder is overleden en toch voelt het als de dag van gisteren.
Ze wordt nog steeds gemist.
En dan stapt Wendy van Dijk op je werk naar binnen en verteld dat ik er toch bij ben. Nu gaat het echt beginnen, een jaar lang...
Ze ging nog even mee naar huis om kennis te maken met de rest van de familie.
Een hele draaidag achter de rug en het resultaat is te zien eind dit jaar.
Verder mag ik er niets meer over zeggen en kan ik alleen maar zeggen kijk allemaal in december.
Bedenk ik me toch dat ik dus niet eens een foto heb van Wendy en moi, dus deze maar als bewijs.





En weer is er een dochter naar een gala geweest, maanden zijn we er mee bezig geweest. Jurk bestellen in Duitsland, onderrok bestellen in Duitsland, nagel afspraak, kapper bespreken. Maar het was de moeite waar. Wat een prachtig plaatje is het geworden. Ze is niet voor niets genomineerd tot queen van het bal. Helaas viel dit evenement gelijk met onze avond bellen voor het goede doel en heeft dochter 1 geen foto's gemaakt. Gelukkig kwam zustertjen me redden en heeft nog wat plaatjes geschoten. Ook hebben we nog een foto van de chez site en de zuyderzee site geplukt om toch een impressie te kunnen geven.
Ons gezin wordt al een tijdje aangevallen, natuurlijk kun je in zo'n situatie een ander de schuld geven maar dat doe ik niet, het ligt ook aan ons.Moeten we maar niet met onze voeten bewegen, met onze handen tikken of door de kamer lopen. Logisch dat je dan aangevallen wordt door een 8 ons wegend bolletje wol.
Wat een lieve en bemoedigende reacties heb ik gehad en wat ben ik er blij mee. Ik ben gebeld, gemaild en gehyvest. Het heeft me enorm goed gedaan. Donderdag werd ik ook weer zeer aangenaam verrast door collega F. Haar vriend was speciaal naar een rozen kas geweest om 3! bossen prachtige witte rozen te halen om me een hart onder de riem te steken en iedere keer als ik naar die prachtige bos kijk wordt ik warm van binnen. Bedankt allemaal.
Vandaag naar Beverwijk geweest, simpel getypt maar heel wat moeilijker uit te voeren. Ellenlange files door gladheid en ongelukken en dat we maar 10 minuutjes te laat waren is alleen te danken aan het feit dat we altijd belachelijk vroeg vertrekken om maar niet te laat te zijn. Goed gesprek gehad met een diëtiste, een uitgebreide uitleg met de voorlichter en een camgesprek met de chirurg. Het is erg ingrijpend allemaal en ik moet er in alle rust nog eens over na denken. Het zal je leven toch voorgoed veranderen en heel wat beperkingen opleveren. Maar de chirurg was enthousiast en wilde gelijk een studieobject van me maken, of ik daar nu op zit te wachten?
Gisteravond hebben we het heerlijk avondje gevierd, het was ouderwets gezellig en volgens mij was iedereen zeer tevreden. Ik was het zeker heb een lampje voor mijn e-reader gekregen en later kreeg ik van mijn 3 meiden nog een aantal pakjes, dat ontroert me altijd als ik merk hoe attent die meiden zijn. Ik heb een dure foundation gehad en een prachtig manicure setje die zo uitgebreid is als je maar kan voorstellen. Maar wat deze dag echt bijzonder maakte was onze nieuwe aanwinst, mag ik even voorstellen onze Milou. Een super nieuwsgierig poesje van ongeveer 7 weken. Heel klein, haar broertje was een stuk groter, maar ze doet voor niemand onder. Ze rent al door het huis of het van haar is en klimt via broekspijpen op de bank. Ze is nergens bang voor behalve harde geluiden maar daar went ze nog wel aan wat kabaal genoeg af en toe. De meiden kunnen er geen genoeg van krijgen en de aahhhs vliegen ons dus ook om de oren.
Het zal niemand ontgaan zijn, ik heb overgewicht en niet een klein beetje. Daarom heb ik me maanden geleden opgegeven bij Eyeworks om mee te doen aan een nieuw programma "Obese". In dit programma zouden mensen met een extreem overgewicht een jaar lang intensieve begeleiding krijgen van een personal trainer, een dietiste, een psycholoog en alles wat je nog meer nodig hebt om in een jaar tijd extreem veel af te vallen. Omdat ik de strijd al te vaak heb gevoerd en het ook niet meer wist leek dit me toch een laatste redmiddel. Na een lang telefoongesprek waar ik hoorde dat er 350 mensen zich hadden opgegeven werd ik uitgenodigd om met 50 andere naar Amsterdam te komen voor een interview en een camera test. Vervolgens bleven er 15 over waaronder ik en de volgende stap was naar een kliniek voor een cardio onderzoek en later een psychologisch onderzoek. Alles was goed, ik zit best gezond in elkaar en toen begon het lange wachten. 2 weken terug heb ik gehoord dat ik niet bij de laatste 6 zit en ik kan je verzekeren dat ik volledig instorte, het was een hoop die de bodem werd ingeslagen. Maar ik heb mezelf bij elkaar geraapt en deze week ben ik bij de huisarts geweest voor een verwijzing om mijn maag te laten verkleinen. Het liefst wil ik ook een dunne darm omleiding maar eerst maar eens inlichtingen inwinnen. Dinsdag is het zover, mijn eerste bezoek aan de obesitas kliniek in Beverwijk en heb ik een camgesprek met een chirurg, een gesprek met een dietiste en nog een persoonlijk gesprek. De zenuwen jagen door mijn buik bij het idee van wat er allemaal gaat gebeuren en wat er mis kan gaan maar er moet toch iets gebeuren anders zie ik straks mijn kleinkinderen niet eens en dat is nu ook weer niet de bedoeling.
Vredig zitten lief en ik op de bank te kijken naar, juist ja Top Gear, ik brei ondertussen een sjaal en het is heerlijk warm in huis. Get the picture? Zegt een gast bij TG "mijn vrouw is niet jaloers aangelegd", wordt er naast me gebromd dan is dat een verklede kerel. Ik recht mijn rug eens even en kijk hem aan, mijn "hoezo" klinkt enigszins kil. Nou zegt hij "het gaat toch om een vrouw, die zijn toch altijd jaloers". Mijn niet zo lief meer kijkt me met een lachje aan. Op mijn "wanneer ben ik dan jaloers", schiet hij in de lach. Jij kunt nog jaloers worden over iets van 20 jaar geleden. Dat is wel waar maar dat hoeft hij toch niet zo triomfantelijk te vertellen, de PIEP.
Op een tijdstip dat de meeste mensen zich klaarmaken om Klaas Vaak te gaan begroeten verlieten mijn dochter 2 en ik het huis om zus en dochter op te halen. We moesten er namelijk bij zijn, de premiere van Harry Potter 7. Een beetje slaperig zagen we de zaal zich steeds verder vullen met meer zulke gekken als ons maar dat gevoel ging gauw over toen de film starte. SPANNEND.....
Hier thuis ben ik van de afstandbediening, de knipperaar zeg maar. Mijn zusje (die nooit meer een blog schrijft, die) noemt het de Macht. Zo gauw ik bij haar binnenstap grijp ik de Macht en ga aan het knipperen. Dat wordt steeds makkelijker want vroeger wilde die kleinen die ook in huis wonen altijd van die kinderprogramma's zien en was het nog wel eens een strijd om er iets op te krijgen dat ik leuk vond maar meestal lukte het wel. Ik denk dat ik hier thuis de Macht heb omdat mijn schat niets om tv geeft behalve studio sport, studio voetbal en alle andere programma's die het beeld groen maken hoeft hij niets te zien. Als er op vrijdagavond niets op was dan ging ik lezen en keek mijn schat wel eens naar top gear. Sinds een paar weken kijk ik mee en knipper ik er zelfs heen, wat een fantastisch programma is dat, ik lach me rot en leer zo ook nog iets van auto's. Dames een aanrader!!!
11 november is de dag dat ik mijn lampionnetje vliegen zag. Ik heb nu 4 dappere dodo's aan de deur gehad, dat zijn de echte doorzetters, petje af!!
Na een aantal dagen werken een dagje vrij en wat doe je dan. Eerst slaap je iets langer dan normaal maar ik heb het netjes gehouden, om 9 uur zat ik te ontbijten in een stil huis met een krantje, heerlijk. Daarna even een wasje in de machine, een wasje opvouwen, beetje opruimen, een la leegmaken en uitzoeken, ziek nichtje opvangen dat thuis erg eenzaam was en even bij mij op de bank wilde liggen, een Persoonlijk Ontwikkelings Plan maken, vast beginnen aan een vakantielijstje omdat we ieder jaar zoveel vergeten, bellen met een vriendin, rekeningen betalen, me suf zoeken naar nr. 22, tv kijken, agenda van nr. 1 zoeken die ze kwijt is, was in droger, nieuwe was in machine, was opvouwen, tv kijken met nichtje iets over sinterklaas, even een blog schrijven en reageren op een ander blog en dan is het zomaar 16.00 uur en ga ik zo maar eens aardappels schillen voor het avondeten en dan onderuit met mijn lief.
Ben ik nog helemaal vergeten te vertellen, zat ik vorige week toch vast in de lift bij het werk. Helemaal alleen tussen 2 afdelingen in. Het is wel vaker gebeurt en ik dacht altijd dat als het mij zou gebeuren ik lekker op de grond zou gaan zitten en heerlijk rustig afwachten tot de redding nabij zou zijn....Niets is minder waar. Nadat ik mijn nagels stuk heb gemaakt met proberen te deur te openen gilde ik keihard HELP HELP HELP, natuurlijk helemaal niet denken aan de alarmknop. Na een hoop geschreeuw hoorde eindelijk iemand mij en kon ik melden dat ik enigszins in paniek aan het raken was. Gelukkig wist ik niet dat ik tussen 2 afdelingen inzat dan zou ik pas echt zijn gaan gillen maar ik dacht nog steeds dat de deur gewoon niet open wilde. Na een hoop gesus en gepraat tegen me zodat ik maar niet verder in paniek zou raken schokte de lift naar boven en kon de deur open. Ik ga er voorlopig niet meer (alleen) in.
Volgend jaar zitten wij lekker in Italië, ruim 2 weken aan het Gardameer. Nu kan ik heel lang voorpret hebben!!

moe

Ik heb de vraag al gehad of ik blogmoe ben, nee dat is het niet er gebeurt gewoon niet zoveel. Het is net of ik een niets periode zit. Op mijn werk druk genoeg maar prive gebeurt er niets. Ja de gewone dingen, verjaardagen, huishoudelijke dingen, boodschappen en nu 3 logeetjes van 3, 6 en 7 maar verder.....
Vergeet de klok niet en morgen is het Haloween, hier voorproefje.

Eng he???